Vreselijk Vezelrijk

Zoals bekend verondersteld mag worden, is het volgen van een vezelrijk dieet goed voor de mens. Zeg maar net zo goed als suiker goed zoet is. Vezels voor een betere stoelgang, de strijd tegen overgewicht (verzadigende werking), en bescherming tegen hart- & vaatziekten en (vanzelfsprekend!) bepaalde soorten kanker.

Laatst ving ik, in een duistere, sportieve wandelgang (soort loopgraaf) op, dat vezels je ook tegen jezelf kunnen beschermen. Ik spitste mijn oren. Want ik heb nu al twee vezel-loze batjes tegen mijn van spiervezels doordesemde rechterbeenpartij doen sneuvelen. Tja, afreageren van frustratie bij een mislukte backspin of smash, door het met grote snelheid bewegen van het bat naar het been (met afschrikwekkend geluidseffect als gratis toegift), schijnt de huidige bestaande batcomposietmaterialen te overbelasten. En dat begint bij mij in de, beperkt beschikbare, vezelrijke papieren te lopen.
Wat te doen?

Ik kan gaan zitten (of staan) wachten tot spieren en vezels uit het lichaam zijn verdwenen, zodat het batje in voorkomende gevallen slechts een weke, amorfe vleesmassa ontmoet (en het batje wint). Maar ‘t gaat nog wel even duren voordat die lichaamsdelen in die mate bij mij gedegenereerd zijn. Dus waarom, voor de korte termijn, het onderhavige probleem niet van de andere zijde benaderd door extra vezels toe te voegen aan de bat-opbouw? Nou?

Zo gezegd zo gedaan. Dacht ik. Eerst door de forehandzijde van mijn bat (bij mij normaal de zwart-als-het-grafzijde) van een dunne maar krachtige, donkerbruine, korrelige dwarsgebakken spelt-laag spelt

te voorzien en de backhandkant (normaal rood-als-de-liefde) met crèmekleurige Brinta brintain te smeren.

Het leverde enerzijds een best krokante forehand op, en (letterlijk) aan de andere kant een wat papperige backhand. De vezels vlogen in het rond, gelijk een kussengevecht, maar het batje bleef dus wel intact. Maar om nou te zeggen dat het lekker speelde? Mwah. Bovendien begon deze organische composiet na een aantal weken in het hoesje ook een beetje een, zeg maar, onaangename lucht te verspreiden. Te stinken, eigenlijk.

Dus andere vezels geprobeerd (eerst bij de NTTB geïnformeerd, mag allemaal): quinoa, boekweit, diverse volkorenvarianten. Lang verhaal kort. Niets werkte echt goed. Tot ik bij koolstofvezels (code C-1000) terechtkwam. Zit, zover bekend, verder alleen in voedingsmiddelen als pindakaas en kleine Marsjes en dat proef je, nee, dat voel je!
Zelfde lange verhaal nog korter: Ik liet bij een gespecialiseerd bedrijf koolstofvezels in mijn batje stoppen. Sloeg daarmee drie keer knoerthard op mijn rechterdij en wist: Dit is’t!

Met dat batje reisde ik afgelopen vrijdag naar Zeist.  Om ZTTV 3 te bestrijden. Met, de hemel zij dank, Mark aan mijn zijde. Ik had gegokt op een 2 of 3 punten als best mogelijk resultaat. Het werden er 4. Alleen geen punten maar games. 2 voor Mark, 1 voor mij en samen 1 in de dubbel. Maar, heel vervelend, de tegenstanders hadden er steeds 1 of meer meer. Jeugdige Jelle bleek een klassespelertje-met-toekomst en brommerige Bart een geslepen routinerat. Waarbij de heren het ook nog presteerden om elkaar in de dubbel onder tafel tekens te geven van hoe de service te slaan. Dat hadden wij nog nooit gezien (ook nu niet want ze deden het onder tafel…)

Maar mijn nieuwe batje is heel gebleven en dat is ook wat waard.

Volgende week vrijdag trekken we het veen in.  Veen, vol met organische vezels van de wollegrasplant.vezels

Dus turf turf in de tank van onze DUO bolides, en eropaf!

Tombé

 

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *