Terugblik

As de Dom valt leigh die in de Zoadelstroat. Zeggen ze in Utreg(s). In het veenland van Wilnis zeggen ze: As is verbrande turf.
In goed Nederlands betekenen deze beide uitdrukkingen: Aan beloftes heb je niets.

De vraag voorafgaand aan ons DUO 4e klasse debuut dit voorjaarsseizoen was vooral: Kunnen we ons handhaven op dit niveau? En hebben we dus straks aan het eind van de competitie iets te vieren? Want we waren dan welk glansrijk zonder een wedstrijd te verliezen uit de 5e klas omhooggestegen afgelopen najaar. Maar we maakten ons geen illusies en bleven realistisch. Normaal. Doen. Handhaven zou mooi zijn.

Aan beloftes heb je (vaak) niets. Dat is waar. Toch zagen een aantal mensen in de club ons wel degelijk als DE DUO-beloften/s van dit seizoen. Dat bleek wel uit de buitengewoon respectvolle wijze waarop wij dit seizoen werden bejegend door het bestuur. Tafels werden voor je opgezet, netten op gewenste hoogte ingesteld, vloeren ingesmeerd met tegenstanderwerendewax of verraderlijkevalvloeistof. Ook de groeiende schare enthousiaste supporters (lees: Dirk & Co) gaf aan dat iets bijzonders van ons werd verwacht.

Het meest bijzondere privilege was wel dat de op zich nog prima functionerende DUO-scooter van Mark mocht worden gestald, en dat ons, als nu beter passend alternatief, van clubwege twee gestroomlijnde teambolides onder de kont werden geschoven. Dat is niet voor iedereen weggelegd! Maar wij kregen er dus ieder 1! In grote dank aanvaard.

Wij van DUO 3 vinden echter dat zulke voorrechten ook sportieve verplichtingen met zich mee brengen. Al hadden we vooraf op dat gebied niets beloofd. Behalve dat we ons uiterste best zouden doen, natuurlijk.

Wat gebeurde: Woerden versloegen wij 2-maal, Huizen 1-maal en Vitac en Zeist waren echt te sterk voor ons. Gek genoeg staat, op het moment dat ik dit schrijf, Woerden 1 punt boven ons en Huizen zelfs 14! DE tegenstander waar het dit seizoen(-van-het-gevecht-tegen-degradatie) uiteindelijk om ging was Veenland uit Wilnis. Eind 1e helft  bungelden ze onderaan en alle andere teams in de poule meenden dat wij over dit drassige Veenland heen zouden walsen. Niet dus. Het werd toen 4-1 voor Veenland. Maar niet getreurd. Afgelopen dinsdag ontmoetten we ze weer. Nu thuis. En als we ze met 3-2 zouden verslaan zou Veenland liggen waar het ook bodem-technisch thuishoort: Onderaan.
En we hadden deze wedstrijd part-time een bijzondere coach: Voorzitter Ton.
Na een aantal bloedstollende partijen keken wij op het scorebord. 4-1.
Maar helaas alweer voor Veenland.

Tja, we hebben echt keihard gevochten voor lijfsbehoud maar de cijfers liegen niet: we liggen eruit. Volgend jaar gaan we, zeker geen illusie armer maar wel een leerzame ervaring rijker, een trede lager weer terreinwinst trachten te boeken.

En of er nog wat te vieren viel, na afloop, vraagt u?
Maar natuurlijk!
Allereerst de een seizoen lang strakgespannen TT-teugels!
En ook het vooruitzicht van nog veel meer TT-plezier in de toekomst.

We moesten (na het bier) wel even slikken, toen het bestuur onze bolides meteen na deze laatste wedstrijd kwam invorderen.
Geeft de titel van dit stukje toch een wat andere inkleuring…

Tabé en tot volgend seizoen!

Tombé

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *