De tweede afvalronde. Weer niet bij de laatste 16.

Verslag van team één thuis tegen SVE 1.

Dit keer geen ratings boven de tweeduizend. Maar wel een team met allemaal ratings van 1500 tot 1800. Een homogeen team dus. Ze stonden het vorig jaar in de finale. Maar verloren die finale van VTV met 10-8. Nipt dus. Een homogeen team in vriendelijkheid en voorkomendheid. Een homogeen team in drank (mis)(ge)bruik. Het duizelde me aan het eind van de avond, bij het horen van de rekening die ze moesten betalen. Zonder blikken of blozen werd die gedeeld en betaald.

Dan de partij: Lody en Carlo trapten af, 1-1. Van de volgende 4 partijen werd alleen het dubbel van Lody en mij gewonnen.  2-4 dus. Er volgden nu 4 partijen, waarbij de moed ons in de schoenen zonk. Geen enkele winst! Een stand van 2-8 achter!

In de snikhete zaal zagen de, gelukkig ruimschoots aanwezige, fans van de Maarssense bekerteams de cowboys en girls van het eerste team er beteuterd bijzitten. Veel leven zat er niet meer in.

Die fans gingen dan ook en masse kijken bij het tweede team. Zij speelden tegen het ons zeer bekende team van Houten, Jelle, Manon, Hans en verder een ons onbekend manspersoon. Maarssen bestond uit het echtpaar Stephan/Jolanda, Erica en de steunbeer van het team  Peter. Maarssen was bezig dat Houten op te rollen. En dat was een opwekkender gezicht dan te kijken naar die uitgebluste en uit de tijd zijnde wildwest figuren van het eerste.

Maar er stond bij ons iets te gebeuren. Na een paar stevige happen Beef Jerky , een slok Old Fine Wild Turkey en een kleine oefening in het “wild en woest kijken” ging the Wild Bunch weer verder.

En ja hoor, ik won van Sean Bakker en Sonnie van Jan Mulder (rating van 1716). Daarna draafden we op onze mustangs door:  Lody Njiokiktjien won van Timeas Gabriel Schim van der Loeff (het moet met die namen niet gekker worden!)en Carlo won van Ruben van de Hoven (zelfs een oud jeugdlid van Maarssen). Lody won haar partij met 21-13 en 21-8, wat met een voorgift van 10 toch indrukwekkend was.

6-8 was het ineens. Er werd weer gefluisterd. “Wie gaat er straks dubbelen” en “Erick kan die 1716-vogel toch wel inpakken” en meer van die stoere verhalen. Maar de resterende punten werden eerlijk verdeeld. Lody en ik verloren en Sonnie en Carlo wonnen. 8-10 dus.

Maar….. niet slecht tegen de finalist van vorig jaar. Naast ons was team 2 uitgespeeld. In dat team speelde de enige persoon die die avond geen partij had verloren:  het aanstormend talentje Peter Boorsma. Door hem won team 2 van HTTC en gaat het door naar de laatste 16. Hulde!

Na een stevige borstel beurt van de op de indianen veroverde paarden reden Jessie, Billie, Calamity, Kit en Wild Bill weg uit Beker-county. Op weg naar de rustgevende vakantiegebieden. Waar de wijn rijkelijk vloeit en waar niemand op een Eppie zit te kijken of het wel goed met je gaat.

Erick Meijer

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *