De eerste afvalronde. maar niet voor ons.

Verslag van team één uit tegen Vlug en Vaardig (VEV) één.

“Vlug”, dat was er maar één van die Vevvers. Dat was die eredivisiespeler, een verre achterneef van mij, met een rating van 2100. “Vaardig” was de rest wel. Daarom ging de strijd tot na enen door.

Arnoud Meijer dus, die eredivisiespeler. Daar moest ik als eerste tegen. Ik kreeg 16 punten vóór, dat wel gelukkig. En Arnoud werd daar knap zenuwachtig van, want hij verloor van mij in twee games met  16-21 en 16-21. Carlo won ook en wij keken elkaar verbijsterd aan. Met twee nul vóór. Moeten we ervoor gaan? Voor een overwinning? In die snikhete zaal? Na mijn eerste wedstrijd moest ik mijn 600cc ééncylinder (bidon) al bijvullen. Zo heet!

We besloten toch te gaan bikkelen. Dan maar zweten!

Na de dubbels, waarin Sonnie en ik wonnen van het dubbel met Arnoud erin, stonden we gelijk. En dat ging zo door tot en met de 14e partij. Toen namen we een voorsprong en wilden die niet meer afstaan. Maar dan die laatste partij bij een stand van 8-9 voor Maarssen: de partij van Sonnie tegen Ron. Beiden hadden nog geen partij gewonnen. Ze begonnen de volgende dag om 10 vóór één aan de wedstrijd. Die pot duurde wel een half uur. Carlo hield het niet meer en was regelmatig in een andere hoek van de zaal te vinden. Als Sonnie zou verliezen, dan moesten we nog een dubbel spelen. Horror! Maar Sonnie won de derde met 18-21 en verdiende daarmee de inmiddels befaamde Carlo-knuffel. Bovendien werd als dank een ruime voorraad bitterballen ingeslagen.

Om een uurtje of twee reed Isabelle haar teamleden bekwaam en vooral rustig naar Carlo’s huis, alwaar Sonnie en ik vermoeid in onze auto’s kropen.

Om kwart voor drie was ik thuis. Klaar wakker. Nog volledig gestrest keek ik met opengesperde ogen naar de drankkast en viste er een smakelijke jenevertje uit. Wat was er gebeurd? Het moet niet gekker worden. Hoe ouwer hoe gekker, zei een dierenarts eens over onze hond.

Ik won alles, zelfs het eerder genoemde dubbel met daarin een eredivisiespeler. Nog niet eerder vertoond! Een laatste opleving? Carlo en Isabelle wonnen er ieder twee en Sonnie won de verreweg spannendste en laatste partij. Dus door!

Wat nu? Sinds dit jaar wordt het speelschema gepubliceerd. Wij moeten tegen de winnaar van SVE 1 en SVO 1. Het verschil? Weinig. Beide hebben spelers met een rating van 1600 tot 1800 en hebben iets mindere spelers.

Wat we moeten doen? Ik weet het: Billie the Kid moet maar eens de Wild Bill Hickok uit Carlo naar boven zien te krijgen. En de Calamity Jane uit Isabelle en de  Jessie James uit Sonnie. Als ik dan de truuk van die avond weet vast te houden en me blijf gedragen als Buffalo Bill, dan kunnen die outlaws van SVE of SVO wel eens het onderspit delven.

Erick Meijer

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *