Aan Tafel met mannen van 50 plus (met drank maar zonder vrouwen)

Een verkeerd woord en je carrière is in de knop geknakt dan wel je baan is naar de knoppen. Politici worstelen ermee. WAO, AOW, VVD, PVV, SP. Al die lastige afkortingen, kom er maar eens uit. Van al die ingewikkelde termen raak je zelf in de knoop.  Of je hanteert een zeer toepasselijke beeldspraak. En die wordt, al dan niet bewust, verkeerd geïnterpreteerd: voor je het weet ben je weg.

henk_krol

en

JD

 
kunnen ervan meepraten.
Maar, zoals eerder gesteld, wil ik het op deze (aan sport) gewijde plek niet over politiek hebben. Want dat is niet zonder risico’s voor je verdere sportieve loopbaan.

Soms komen echter elementen uit sport en politiek, ogenschijnlijk toevallig, samen.
Dit keer betreft dat de 50+-er en de sport.
Want, omdat een belangrijk familielid van mijn jonge sportvriend en vaste teamgenoot Mark
Mark
dezer dagen een gezegend (ruimschoots in de categorie 50+ vallend) kroonjaarfeest ging vieren, moest Mark, voor het eerst sinds lang en bij hoge uitzondering, een keer een DUO 3 wedstrijd laten lopen.
Gelukkig wisten we dit zeer tijdig dus konden we hulptroepen organiseren. En dan klop je bij onze club al gauw aan bij de rijk gevulde 50+ pool. En met rijk gevuld bedoel ik nadrukkelijk de pool en niet de lichamelijke proporties van het daarin aanwezige spelersmateriaal (alhoewel?). Hoe dan ook, het betreft hier ouwe rotten, in de allerbeste zin des woords. Nog beter gezegd, gelouterde en gelauwerde routiniers, die het tafeltennisberoep door en door verstaan.
Top-vitaal en in strak gesneden outfits.

Als vervanger van jongste spruit Mark kwam ik dus logischerwijs bij de oudere variant terecht. Jarenlang gepokt en gemazeld op het vierde-klasniveau. Dit seizoen een stapje lager spelend en dientengevolge opgezadeld met een afgrijselijk hoog winstpercentage:
Die-hard Cees!Cees
Die maakte voor ons team graag dit tijdelijke op-stapje, terug in de tijd. Wij zouden er eens lekker met 100% 50plus DUO 3 tegenaan gaan.

Nu trof het op zich niet dat we moesten aantreden tegen één van de Top Teams in onze poule: Vitac 1. En nog wel uit in Wil(der)nis. Door een eerdere wedstrijd op dezelfde locatie waren inmiddels het clublokaal, de kracht van het lokale bier en andere plezierige verschijningen in Café Stee-Inn te Wilnis prettig vertrouwd.
Vertrouwd (maar minder prettig) was ook de kracht van Vitac 1. In de heenwedstrijd thuis hadden wij weinig aan ons puntentotaal weten toe te voegen. En het zakkende Wilnisser veen bleek het tafeltennisniveau ter plekke beslist niet te hebben aangetast. Dat gezegd hebbende: Wij hadden Cees! Met kop en schouders boven het maaiveld uitstekend. Dus: “Aan Tafel!”

Helaas, we waren snel uitgegeten. Oscar en Hugo gunden ons geen punt. Soort 50 min. 5-0.
Geen punt. Volgende week staan we er weer voor alweer een topper. Tegen nummer 1 in de Poule. Het eind komt in zicht en het blijft maar spannend.

Tombé

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *